RSS

Novi imidž Heliks magline

05 avg
eso1205d

ESO/VISTA/J. Emerson. Acknowledgment: Cambridge Astronomical Survey Unit

        ESO – in VISTA teleskop, na Paranal opservatoriji u Čileu, je snimio novi imidž Heliks magline. Ova fotografija, snimljena u infracrvenom svetlu, otkriva niti hladnog nebularnog gasa koje se ne vide na slikama snimljenim u vidljivoj svetlosti.

     Univerzum neprestano isijava prema Zemlji mnoštvo informacija u vidu signala u širokom spektru svetlosti.  Atmosfera naše planete blokira većinu zračenja koje dolazi iz svemira, pa sve te poruke ne stižu do tla. Zbog toga ljudi moraju da postave teleskope izvan atmosfere da bi dobili kompletnu sliku kosmosa.
Mnoge poruke univerzuma prenosi  infracrveno svetlo koje naša atmosfera jako filtrira. Infracrveni talasi su predugi pa ih naše oči ne vide, ali ih naši neuroni osećaju kao toplotu. U svemiru svaki objekat koji ima temperaturu iznad 0 K ili -273,15 stepeni Celzijusa zrači infracrvene zrake.
Ove zrake može da hvata  NASA – in svemirski teleskop Spitzer koji na ovaj način doprinosi proučavanju: zvezda, formiranja planetarnih diskova, egzoplaneta, galaksija i porekla Univerzuma.

Heliks maglina je jedna od najbližih i najznačajnijih primera planetarne magline. Kataloški broj magline je NGC 7293, veoma je velika, ali i veoma slabog signala, kad se gleda kroz mali teleskop. 

    Nalazi se u sazvežđu Vodolije, oko 700 svetlosnih godina daleko od Zemlje. Formirana je u završnoj fazi života zvezde veličine našeg Sunca. U stanju kada ne može da zadrži svoje spoljne slojeve, zvezda polako baca ljuske gasa koji postaje maglina. Zvezda postaje beli patuljak. Vidi se kao mala plava tačka u centru slike.
Maglina je kompleksan objekat koji se sastoji od prašine, jonizovanog materijala i molekularnog gasa, koji blješti u jakom odsjaju ultraljubičastog svetla od centralne vruće zvezde.
Glavni prsten Heliksa je oko dve svetlosne godine u prečniku, što je otprilike polovina udaljenosti između Sunca i najbliže zvezde. Materijal iz magline se širi od zvezde do najmanje četiri svetlosne godine. Ovo je vidljivo u ovom infracrvenom pogledu, jer crveni molekularni gas može da se vidi preko cele slike.
Dok se vizuelno teško vidi, sjaj tankog širećeg gasa je lako snimljen posebnim detektorima Viste, koji su veoma osetljivi na infracrveno svetlo. Moćna vizija ESO-inog Vista teleskopa takođe otkriva fine strukture u prstenovima magline. Materijal pramenova i vlakna koje zrače iz centra i ceo pogled podseća na nebeski vatromet.
 Iako izgledaju mali, niti molekularnog vodonika, kao kometasti čvorovi,  veliki su kao naš solarni sistem. Danas je nejasno kako su kometasti čvorovi nastali.

This infrared image from NASA's Spitzer Space Telescope shows the Helix nebula, a cosmic starlet often photographed by amateur astronomers for its vivid colors and eerie resemblance to a giant eye.  The nebula, located about 700 light-years away in the constellation Aquarius, belongs to a class of objects called planetary nebulae. Discovered in the 18th century, these cosmic butterflies were named for their resemblance to gas-giant planets.  Planetary nebulae are actually the remains of stars that once looked a lot like our sun.  When sun-like stars die, they puff out their outer gaseous layers. These layers are heated by the hot core of the dead star, called a white dwarf, and shine with infrared and visible-light colors. Our own sun will blossom into a planetary nebula when it dies in about five billion years.  In Spitzer's infrared view of the Helix nebula, the eye looks more like that of a green monster's. Infrared light from the outer gaseous layers is represented in blues and greens. The white dwarf is visible as a tiny white dot in the center of the picture. The red color in the middle of the eye denotes the final layers of gas blown out when the star died.  The brighter red circle in the very center is the glow of a dusty disk circling the white dwarf (the disk itself is too small to be resolved). This dust, discovered by Spitzer's infrared heat-seeking vision, was most likely kicked up by comets that survived the death of their star. Before the star died, its comets and possibly planets would have orbited the star in an orderly fashion. But when the star blew off its outer layers, the icy bodies and outer planets would have been tossed about and into each other, resulting in an ongoing cosmic dust storm. Any inner planets in the system would have burned up or been swallowed as their dying star expanded.  The Helix nebula is one of only a few dead-star systems in which evidence for comet survivors has been found.  This image is made up of data from Spi

    Prvu infracrvenu sliku Heliks magline je napravio Svemirski teleskop Spitcer, još 2007.g. Podaci STSpitzer pokazuju centralnu zvezdu uronjenu u infracrveno svetlo koje isijava maglina. Modeli sugerišu da sjaj proizvodi disk odbačene prašine. Nebularni materijal je izbačen iz zvezde pre mnogo hiljada godina. Gro prašine može biti generisan od sudara unutar magline kao u Kajperovom pojasu našeg solarnog sistema ili Ortovom oblaku kometa. Formirana u dalekoj periferiji planetarnog sistema, tela nalik kometama bi inače preživela dramatični kasni stadijum evolucije zvezde.   

   Detaljnije na: ESONASA Spitzer Space Telescope

 
Ostavite komentar

Objavljeno od strane na 5. avgusta 2015. in Astronomija

 

Ostavite odgovor

Popunite detalje ispod ili pritisnite na ikonicu da biste se prijavili:

WordPress.com logo

Komentarišet koristeći svoj WordPress.com nalog. Odjavite se /  Promeni )

Google photo

Komentarišet koristeći svoj Google nalog. Odjavite se /  Promeni )

Slika na Tviteru

Komentarišet koristeći svoj Twitter nalog. Odjavite se /  Promeni )

Fejsbukova fotografija

Komentarišet koristeći svoj Facebook nalog. Odjavite se /  Promeni )

Povezivanje sa %s

 
%d bloggers like this: